Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος…

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Γιώργης Παυλόπουλος

Είπαμε … να μην περιμένουμε το Υπουργείο να υλοποιήσει την απόφαση που είχε εξαγγείλει εδώ και πολύ καιρό να εισαγάγει στο σχολείο τον πολιτισμό. Γι αυτό παράλληλα με την «εισαγωγή» του πολιτισμού στο σχολείο μας, που ήδη κάνουμε, αναζητήσαμε εμείς πηγές πολιτισμού.

Πριν από ένα μήνα περίπου παρακολουθήσαμε με μαθητές μας στην Πρώτη Σκηνή του Θεάτρου Κυψέλης την παράσταση «Η Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη.

Το Σάββατο (17 Δεκεμβρίου 2011) παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση του έργου «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο Εθνικό Θέατρο.

 Ένα έργο που θεωρείται το σημαντικότερο της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας, μακριά από το σκόπελο της ρηχής ηθογραφίας, που διεισδύσει στην ανθρώπινη ψυχή, καταγράφει μοναδικά τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα της πατρίδας και τις πτυχές του ελληνικού χαρακτήρα Με το εμβληματικό σύμβολο της αυλής, πετυχαίνει να αναδείξει τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά μιας συλλογικής εμπειρίας που, αν και κλονίστηκε από το σύγχρονο τρόπο ζωής, παραμένει ένα θεμελιακό στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας. [1]

Το θέατρο γεμάτο. Τα πρόσωπα των παιδιών χαρούμενα. Ήταν κάτι που επέλεγαν να κάνουν το Σάββατο μαζί με τους καθηγητές τους. Παιδιά ζωντανά χωρίς το ακουστικό βιδωμένο στα αφτιά. Παιδιά με μάτια όπως πάντα περίεργα στα περίεργα της σκηνής.

Υπάρχει λοιπόν και η άλλη Ελλάδα. Αυτή η Ελλάδα δεν θα προβληθεί από τα media, τα πρωινάδικα. Στους πολλούς θα συνεχίσουν να τραυλίζουν το όνομα του φουκαρά του εθνικού κομμωτή και της παρέας του και όχι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ή του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Υπάρχει λοιπόν και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει και όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και πού πηγαίνει. [2]

Υπάρχει η Ελλάδα των παιδιών που το Σάββατο δεν πάνε απαραίτητα στο «ναό» της παραλιακής και τα λουλούδια κινδυνεύουν να μείνουν απούλητα.

Υπάρχει η Ελλάδα των παιδιών που δεν τρέχουν για αυτόγραφο στη «θεά» αλλά ζητάνε μετά το τέλος της παράστασης να συναντήσουν τους ηθοποιούς.

Των παιδιών που χλευάζουν τον κενόδοξο τρόπο ζωής και ιχνηλατούν τη δική τους αλήθεια, σε αθέατες προς το παρόν ημερομηνίες, για να ανατρέψουν τον παρόντα κόσμο στοχεύοντας σε αξίες απρόοπτες αλλά και διαχρονικές. [3]

Υπάρχει η Ελλάδα των δασκάλων που «κυνηγάει» θεατρικές παραστάσεις, την ώρα που τα ενιαία μισθολόγια περικόπτουν τα κίνητρα.

Υπάρχουμε εμείς που θα επιμένουμε προσδοκώντας ότι το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο της απόλαυσης στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Προσδοκώντας ότι θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Προσδοκώντας ότι οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους. [4]

Και δεν είμαστε λίγοι.

Ραντεβού λοιπόν στα επόμενα. Ραντεβού το Μάρτιο στην ημερίδα για το Γιώργο Σεφέρη. Ραντεβού στη συνάντηση με το Κώστα Μουρσελά.

Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. [5] 

[1] http://www.n-t.gr/el/events/i_ayli_ton_thaymatwn/

[2]  Δ. Σαββόπουλος Τσάμικο

[3] Μ. Χατζιδάκις

[4] Κ. Βαξεβάνης Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».28.9.2011

[5] Αν. Εμπειρίκος

 

Γιάννης Νταουλτζής, φιλόλογος

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 9, 2012 at 8:38 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: