Προς τα πού οδεύουμε;

Εκτός κι αν ζούσατε σε κάποια σπηλιά την τελευταία πενταετία, σίγουρα θα έχετε συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα βρίσκεται σε ολοένα και πιο δυσμενή θέση. Χαρακτηριστικά, η εγχώρια και παγκόσμια ακεραιότητά της μειώνεται συνεχώς και ανελλιπώς πλησιάζοντας τα όρια της ελεύθερης πτώ(χευ)σης.

Και εν μέσω αυτής της οικονομικής, κοινωνικής και κατ’ επέκταση ανθρώπινης κρίσης, υπάρχει μια νεολαία, μια νέα γενιά έτοιμη να ανοίξει τα ήδη τσακισμένα φτερά της στον κόσμο. Μια νεολαία που θα αντιμετωπίσει τα χείριστα σε κάθε τομέα της κοινωνίας, μια νεολαία που θρηνεί τα όνειρά της, μια νεολαία που υποφέρει από τα σφάλματα ανίκανων κυβερνήσεων και δολοπλοκιών των ισχυρών. Πράγματι, τέτοια αβεβαιότητα και ρευστότητα για το μέλλον μας έχουμε να βιώσουμε πολλές δεκαετίες. Ξεκινάμε γεμάτοι θάρρος, αυτοπεποίθηση και όρεξη να κατακτήσουμε τον κόσμο. Αργά ή γρήγορα όμως, συνειδητοποιεί κανείς τη σκληρή πραγματικότητα της σημερινής κοινωνίας και τη ματαιότητα των πράξεών του σήμερα που άλλες εποχές ,υπό ιδανικότερες ,βέβαια, συνθήκες, θα απέφεραν καρπούς.

Ορισμένοι σε αυτό το σημείο θα προτείνουν ως λύση τη φυγή προς το εξωτερικό. Βεβαίως, αυτό αποτελεί μια υπολογίσιμη εναλλακτική (κυρίως από τη στιγμή που η ανεργία κοντεύει να φτάσει το 40% ανάμεσα στους νέους!!!), αλλά όμως, όχι και τη μόνη λύση. Δε γίνεται δηλαδή, κάποιος μια ωραία πρωία να εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη. Όχι μόνο γιατί δεν είναι πάντα εφικτό για όλους, αλλά γιατί και οι άλλες χώρες αντιμετωπίζουν αντίστοιχα σοβαρότατα προβλήματα έστω και σε μικρότερη, αν όχι ίδια, κλίμακα με τη χώρα μας. Ακόμα και σε περίπτωση που ήταν εφικτό και κυριολοκτικά ξεχνούσαμε τον οποιονδήποτε δεσμό μας με τη χώρα μας, αυτό θα είχε καταστροφικές συνέπειες. Πρώτον γιατί θα είχαμε εγκαταλείψει τον τόπο μας αποδεχόμενοι  ότι μείναμε απαθείς και αδιάφοροι μπροστά στις τραγικές εξελίξεις, και δεύτερον θα νιώθαμε (τουλάχιστον η πλειονότητα) απίστευτες τύψεις που αφήσαμε τη χώρα μας να καταρρεύσει ενώ ξέραμε πως ενωμένοι θα είχαμε καταφέρει να αντιστρέψουμε εν τέλει την κατάσταση.

Γιατί υπάρχει και ένα συγκεκριμένο όριο ανοχής και θυσιών που μπορεί να κάνει κάποιος βλέποντας πως αυτά η εκάστοτε κυβέρνηση τα κακοδιαχειρίζεται. Ακόμα και η Μελίνα Μερκούρη που είχε μια ευρύτατη πείρα όσον αφορά  τον κόσμο, πάντα έλεγε: «Όλον τον κόσμο γύρισα, όλες τις χώρες, σαν την Ελλάδα όμως καμία….» και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα συγκεκριμένα λόγια της.

Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως θα πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε ελπίδα (ούτως ή άλλως αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία). Απλώς αυτή η νέα γενιά πρέπει να πρωτοστατήσει ώστε το παλιό, (διε)φθαρμένο και αναποτελεσματικό, τουλάχιστον εως τώρα καθεστώς να ανακυκλωθεί και να αναζωογονηθεί. Επειδή όμως αυτό βρίσκει εφαρμογή μακροπρόθεσμα, βραχυπρόθεσμα θα πρέπει να γίνει μια ριζική αλλαγή στις μη ρεαλιστικές πολιτικές που ακολουθούνται, εστιασμένες στα συμφέροντα λίγων. Αυτές οδηγούν σε αδιέξοδο όλη την κοινωνία, τόσο τις μικρομεσαίες τάξεις, όσο και τους ισχυρούς και αυτούς τους «λίγους», αργά ή γρήγορα. Αυτό θα συμβεί επειδή καμία τάξη απο μόνη της δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί όταν οι άλλες καταρρέουν ή (ακόμα χειρότερα) συνασπίζονται εναντίον κάποιας άλλης. Οπότε εν τέλει καμία δε θα αποκομίσει συμφέροντα.

Τέλος, εμείς  ως νέοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια ευθύνη που επωμιζόμαστε και τις ραγδαίες εξελίξεις που θα βιώσουμε στο μέλλον μας. Είναι στο χέρι μας το εάν θα είμαστε ακροατές ή πρωταγωνιστές αυτού του έργου που μόλις ξεκίνησε. Και ας μας μείνει κάτι τελευταίο: μπορεί οι καταστροφικές κινήσεις πολιτικών αλλά και πολιτών να έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, είμαστε όμως εμείς, εκείνοι οι οποίοι ενδέχεται να τη σπρώξουμε στο κενό…

 

Γιάννης Καραγιαννάκης (Α2 Λυκείου)

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 24, 2012 at 7:14 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: