Παραβατικότητα

παραβατική συμπεριφοράΕίναι γνωστό ότι κάθε κράτος θεσπίζει νόμους και κανόνες, για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.  Η ύπαρξη αυτών των νόμωνείναι αναγκαία για να ρυθμίζονται οι σχέσεις που δημιουργούνται μέσα στην κοινωνία, να επικρατεί η κοινωνική αλληλεγγύη, η τάξη και η ασφάλεια των δικαιωμάτων των πολιτών. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο της έξαρσης της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία έντονου κλίματος φόβου και ανασφάλειας μεταξύ των πολιτών.

Οι σημαντικότερες αιτίες του φαινομένου αυτού πηγάζουν εξίσου από κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά προβλήματα.

Το κυριότερο, είναι η αδυναμία του κράτους να προσφέρει δραστικές λύσεις στα προβλήματα των άνεργων και φτωχών πολιτών. Η ανεργία και η φτώχεια έχουν αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια και ολοένα και αγανακτούν με τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο τις βιοποριστικές ανάγκες των ίδιων και των οικογενειών τους, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν ακόμα και σε εγκληματικές ενέργειες, συνήθως ληστείες, προκειμένου να εξασφαλίσουν «τα προς το ζην». Το φαινόμενο εντείνεται περισσότερο, λόγω της σύγχρονης οικονομικής κρίσης, λόγω της οποίας το κράτος μείωσε ακόμα περισσότερο τα επιδόματα ανεργίας και απορίας.

Ένα ακόμα αίτιο, είναι η περιθωριοποίηση των μειονοτήτων από το κοινωνικό σύνολο και το κράτος. Πιο συγκεκριμένα, οι μετανάστες βιώνουν σε καθημερινή βάση τη ρατσιστική αντιμετώπιση των συμπολιτών μας αλλά και του ίδιου του κράτους, το οποίο εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες και τους στερεί το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή. Το γεγονός αυτό τους ωθεί σε παραβατικές συμπεριφορές, ενώ συχνά μέσω αυτών, εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους και τη δυσαρέσκειά τους στο κράτος το οποίο έχουν μεταναστεύσει. Επιθυμούν να δείξουν, πως και αυτοί αν θελήσουν μπορούν να βλάψουν την ενότητα και την αρμονική συμβίωση των πολιτών,  όπως αυτοί καταστρέφουν την καθημερινότητά τους. Δηλαδή να πάρουν μιας μορφής εκδίκησης.

Τρίτος και εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η έλλειψη διαπαιδαγώγησης από φορείς κοινωνικοποίησης όπως η οικογένεια και το σχολείο. Λόγω αυξημένου φόρτου εργασίας, οι γονείς περνούν ελάχιστο χρόνο με τα παιδιά τους και δεν παρακολουθούν τα ερεθίσματα που λαμβάνουν είτε από τα ΜΜΕ, είτε από ομάδες στις οποίες έχουν ενταχθεί, προκειμένου να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μην διδαχθεί από νωρίς τις αναγκαίες και απαραίτητες ηθικές αξίες και τους κανόνες που διέπουν την κοινωνία και εξασφαλίζουν την ορθή λειτουργία της και τη γαλήνη μεταξύ των πολιτών, και κατ΄ επέκταση να μην ενταχθεί ποτέ ομαλά σε αυτή. Επιπρόσθετα, το σχολείο δίνει βάση στην τεχνοκρατική εκπαίδευση και όχι στην ανθρωπιστική, καλλιεργώντας νέους χωρίς αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Η παραβατικότητα παρ΄όλα αυτά, δεν αποτελεί ένα μη αντιστρέψιμο φαινόμενο. Το κράτος και η κοινωνία είναι σε θέση να το πατάξουν.

Στην κατεύθυνση αυτή το κράτος οφείλει να γίνει «κράτος πρόνοιας» για όλους τους πολίτες. Θα πρέπει λοιπόν να βοηθηθούν οι αδύναμες ομάδες του πληθυσμού, δηλαδή να μειωθεί άμεσα η ανεργία μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας και να προσφέρονται, για όσο διάστημα δεν διαθέτουν εργασία, επιδόματα επαρκή να καλύψουν τις βιοποριστικές τους ανάγκες στο σύνολό τους, σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.images

Επίσης,  το σχολείο και η οικογένεια θα πρέπει να ενδιαφερθούν για την αγωγή των παιδιών και να τους παρέχουν την κατάλληλη κοινωνικοποίηση. Οφείλουν να τους διδάξουν τη σημασία του σεβασμού των νόμων που η πολιτεία έχει θεσπίσει, καθώς και ότι μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά με τους συμπολίτες τους. Επιπλέον, είναι σημαντικό να υπάρξει η κατάλληλη παιδεία στον λαό, ώστε να εντάσσει ξανά στο κοινωνικό σύνολο τους παραβάτες, μόλις εκτίσουν την ποινή τους. Εάν οι παραβάτες νιώσουν στιγματισμένοι και περιθωριοποιημένοι, είναι εξαιρετικά πιθανό να καταφύγουν και πάλι σε εγκληματικές ενέργειες.

Συμπερασματικά, η ευθύνη της παραβατικής συμπεριφοράς αποδίδεται σαφώς στον παραβάτη, αλλά μέρος αυτής οφείλεται και στην καθημερινότητά του, η οποία μπορεί να διέπεται από ανεργία και φτώχεια ή να μην έχει ενταχθεί ομαλά από τα παιδικά του χρόνια στην κοινωνία. Η δράση της κοινωνίας και του κράτους οφείλει να είναι άμεση, για τη μείωση της παραβατικότητας, την αποκατάσταση της ισότητας και της αρμονίας μέσα στην κοινωνία.

Ιωάννα Κόκκωνα ΛΓ΄3

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 15, 2012 at 2:53 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: