Νευρική Ανορεξία

Νευρική ανορεξία«Η  ανορεξία, σύμφωνα με το εγχειρίδιο Κλινικής Ψυχιατρικής (DSM-IV), είναι ένα σύνδρομο αυτοεπιβαλλόμενης ασιτίας στο οποίο το άτομο με τη θέλησή του περιορίζει την πρόσληψη τροφής καθώς φοβάται έντονα μήπως παχύνει. Τα βασικά χαρακτηριστικά είναι η άρνηση του ατόμου να διατηρήσει ένα ελάχιστο φυσιολογικό βάρος, έντονος φόβος του ατόμου μήπως παχύνει, διαταραχή στη σωματική εικόνα, σημαντική απώλεια βάρους και αμηνόρροια στις γυναίκες. Συνήθως η ανορεξία ακολουθείται από μια διαταραγμένη αντίληψη του σώματος και της ταυτότητας του ατόμου. Μεγάλο ποσοστό (90%) του πληθυσμού με ανορεξία είναι γυναίκες.

Άτομα με τη διαταραχή αυτή λένε ότι «νιώθουν παχιά» όταν το βάρος τους είναι  φυσιολογικό ή ακόμα και όταν έχουν απισχνανθεί. Αυτό γιατί η απώλεια του βάρους δεν καθησυχάζει τον φόβο της παχυσαρκίας. Πρόκειται για μια σοβαρή διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει κάποιον στο θάνατο αν δεν αντιμετωπιστεί σοβαρά από το ίδιο το άτομο που έχει ανορεξία και την οικογένειά του. Η αντιμετώπιση που συνήθως συνίσταται, πέρα από τη νοσηλεία σε νοσοκομείο όταν χρειάζεται, είναι η ψυχοθεραπεία.

Από ψυχολογική-ψυχοδυναμική πλευρά, στην ανορεξία δεν είναι η όρεξη για τροφή που λείπει αλλά η όρεξη για ζωή. Για αυτό και το άτομο που έχει ανορεξία, «τρώει τίποτα». Με την ανορεξία, η απειλή του θανάτου ως βιολογικού φαινομένου, η φθορά του σώματος και των λειτουργιών του, τίθεται επί σκηνής. Πιθανόν η άρνηση της τροφής αναφέρεται στην πρωταρχική σχέση μητέρας – παιδιού η οποία ξεκινά με το θηλασμό, με το στήθος ως αντικείμενο ικανοποίησης της ανάγκης και με τη μητέρα με την εναλλάξ παρουσία – απουσία της. Δημιουργείται ένα συμβολικό παιχνίδι, δηλαδή όταν το αντικείμενο δεν είναι εκεί (ο μαστός), το παιδί το καλεί, όταν είναι εκεί, γίνεται δώρο, σημάδι της αγάπης της μητέρας. Μέσα από το συμβολικό παιχνίδι, το παιδί δημιουργεί για τη μητέρα μια εικόνα παντοδυναμίας, από αυτήν εξαρτάται να δώσει ή να μη δώσει. Το παιδί μπορεί να ικανοποιηθεί αλλά και να ματαιωθεί, λαμβάνοντας τη ματαίωση ως άρνηση από την πλευρά της μητέρας να προσφέρει αγάπη. Αυτή η διαλεκτική είναι ένα κατασκεύασμα για να γίνει αντιληπτό πόσο η απαίτηση του σημαδιού της αγάπης μπορεί να κυριαρχήσει στη ζωή ενός υποκειμένου» (Ο θάνατος στη ζωή-Ελένη Ζησοπούλου-Τσακυράκη, Εκ των υστέρων, Ιούνιος 2002).

Μέσα  από μια θεραπευτική διαδικασία, ένα άτομο με ανορεξία, μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του να ανταποκριθεί θετικά προς τη ζωή  (ορμή για ζωή) και να επαναπροσδιορίσει βασικά σημαίνοντα της ιστορίας του με έναν υγιή τρόπο.

Νίκη Πολίτη, Ψυχολόγος Εκπαιδευτηρίων Δούκα

Advertisements
This entry was published on Φεβρουαρίου 11, 2013 at 8:17 ΠΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: