Ποίηση…

Μια Δαγκωματια
Θα χωρεσεις στις γραμμες
Ειτε το θελεις ειτε οχι
Ειτε το θελω ειτε οχι

Το δερμα σου εχει λιγες ουλες
Μιλας πολυ γι αυτες
Μα κατω απ αυτο οι παραλληλες υφαντρες σου ραβουν καθε μερα
Τραυματα.
Δε ρεει απ αυτα σταγονα φρεσκο αιμα
Κατευθειαν γινονται υποδιαφανες ουλες
«Προσεχε» , «Δεν πρεπει»
Βραδυα που φευγουν.
Λαμπουν απο μεσα ,ανωνυμα τα δολια.

Μα απορω
Ετσι που χορευουν οι αραχνες μεσα σου
Δε σε γαργαλανε;
Γιατι δε σου φαρμακωνουν τον ιδρωτα;

Τις ειχα δει τοτε
που το φως της νυχτας εκανε το δερμα
σου γυαλι
Χορευες.

Ηρεμα μου εξηγησες

«Κι εσυ τις κουβαλας
Με τον ιστο τους γνεθω νιμα
και φροντιζω τα δοντια μου»
Τα δοντια σου.

Εγω κυριως το νιμα μου το δενω
Σε κουκλακια και
Τα οριζω.

Με πλησιαζεις και στο φως της νυχτας
ειδα στα χειλη σου να παιζεις με ξυραφια

Και οι κουκλες πεφτουν
Σε μια κουφαλα απο ενα δοντι νωθρο
-ξεχασε να σκιζει το κρεας-

Εγω οχι.
Σχεδιασες κατω μου εναν λεπτοδεικτη
Μ’εσωσες νομιζα.
«Μην πεσεις. Πηδα»

Δε θυμαμαι, προλαβα να σε κοιταξω ερωτηματικα;

( ‘Η εγινα κατευθειαν χρυση βροχη; )

 

Παπαδόπουλος Άρης

Απόφοιτος των Εκπαιδευτηρίων Δούκα

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 23, 2013 at 5:47 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: