Το Πρώτο Βήμα

imagesO0PTBMGHΠώς το να θέσουμε στόχους καλυτερεύει τη ζωή μας; Με πολλούς τρόπους φυσικά! Είναι γεγονός πως ένας άνθρωπος, είτε νέος, είτε μεγαλύτερος (ανεξάρτητα δηλαδή ηλικίας και το τονίζω αυτό) μπορεί να κυνηγήσει κάτι μεγαλύτερο βάζοντας στόχους… κάνοντας βήματα και οργανώνοντας την καθημερινότητά του με τέτοιο τρόπο που θα του επιτρέψει να αναπτυχθεί.

Κάθε ένας από εμάς πρέπει αργά ή γρήγορα – και ειδικά οι μαθητές για των οποίων η ζωή βρίσκεται στο σημείο εκκίνησης – να ανακαλύψουμε αυτό που ζητάμε. Όχι από την κοινωνία, αλλά από τους εαυτούς μας. Ίσως αυτή να ήταν μία αρχή που θα οδηγούσε σε ένα καλύτερο μέλλον, ένα μέλλον που θα περιλάμβανε, μεταξύ πολλών άλλων καλών, τόσο τη συνειδητή διασκέδαση όσο και τη μάθηση. Τι εννοώ λέγοντας συνειδητή; Με μέτρο. Όλα τα καλά πηγάζουν από το μέτρο. Για να μην παρεξηγηθώ, όμως, και με κυνηγούν, εννοώ πως όταν επρόκειτο για τη διασκέδαση (και άλλα όμως) πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο που θα φτάνει μέχρι την ψυχολογική, ψυχική και κοινωνική ευθυμία του ατόμου και όχι παραπάνω. Να μην γίνονται δηλαδή υπερβολές εκεί που δεν πρέπει – πράγμα αναπόφευκτο στη σημερινή κοινωνία.

Φυσικά το να εντάξει κανείς την έννοια του μέτρου, την οποία οι αρχαίοι γνώριζαν και μάλιστα δίχως αυτό δε δύναται να ζούσαν, έτσι ξαφνικά είναι κάτι αδύνατο. Πρέπει να γίνει αργά, βήμα βήμα.

Στη συνέχεια, η πάλη για την ικανοποίηση ενός στόχου οδηγεί στην προσωπική πληρότητα, δηλαδή το αποκορύφωμα μιας αρετής ξεχασμένης, κι αν κάποτε υπήρχε, θα ήταν μόνη της σε κάποια γωνία. Κι έρχομαι να καταλάβω πια πως η προσωπική πληρότητα είναι τόσο σημαντική για την εξέλιξη του Ανθρώπου όσο κανένας μας δεν περίμενε, γιατί άραγε, η προσωπική αρίστευση δεν οδηγεί βήμα βήμα και στην ευημερία του κοινωνικού συνόλου, στην ευημερία του Ανθρώπου; Αυτό δε ζητούμε και γι’ αυτό δεν γκρινιάζουμε;

Έτσι λοιπόν, με βάση τα παραπάνω λεγόμενα κι έχοντας ως σημείο αναφοράς τα σημερινά δεδομένα, ο άνθρωπος, ειδικότερα εκείνος που ζει με ανέσεις, έχει έλλειψη καθαρής και αυτούσιας συνείδησης. Κι όμως, αρκεί να σκεφτούμε πως πια… δεν σκεφτόμαστε! Πότε ήταν η τελευταία φορά που μέσα σε μία ολόκληρη εβδομάδα σκεφτήκαμε εκείνους που δεν έχουν; Ναι, είμαι λίγο απαισιόδοξος, αλλά πραγματιστής, δυστυχώς ή ευτυχώς. Και ο εγωκεντρισμός αυτός οδηγεί στη μελαγχολία, στη γκρίνια και, αλλοίμονο, στην αίσθηση της έλλειψης αγαθών. Όλα τα παραπάνω πού οδηγούν; Μα φυσικά στον ευτελισμό του ανθρώπου. Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να πάψουμε να είμαστε τόσο εγωιστές και να μάθουμε να κάνουμε κάτι ανώτερο; Κάτι υψηλότερο;

Πού θέλω να καταλήξω όμως… όλα τα καλά, όλα, από την προσωπική ευτυχία ως την ευρύτερη κοινωνική ευημερία ξεκινούν από το άτομο. Εάν ο άνθρωπος, και ειδικότερα ο νέος, μάθει να θέτει στόχους επιδιώκοντας να γίνει καλύτερος, τότε στη διαδρομή πραγματοποίησης του στόχου του, απ’ όπου γίνεται η αρχή, θα μάθει πολλές αρετές. Γιατί ο δρόμος δεν είναι εύκολος και είναι γεγονός πως μόνον μέσα από μεγάλες μάχες βγαίνουν οι πραγματικοί νικητές. Μόλις λοιπόν φτάσει στο τέλος, θα περάσει όλα όσα έμαθε (από τον ίδιο του τον εαυτό!) στο διπλανό του. Με τον καιρό ο διπλανός του θα τα αφομοιώσει και θα ξεκινήσει τον μακρύ δρόμο του, και πάει λέγοντας μέχρις ότου η κοινωνία φτάσει στην απόλυτη τελειότητα. Δύσκολο, αλλά λένε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Από το απλούστερο, τους στόχους που είναι η αρχή, σε κάτι ανώτερο, μια καλύτερη κοινωνία με αξίες… Πάμε λοιπόν ένα βήμα μπροστά. Δεν είναι παρά μια απόφαση.

Αφού λοιπόν όλα ξεκινούν από τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί να μην κάνουμε την αρχή; Γιατί να επιλέγουμε να πηγαίνουμε με το ρεύμα και όχι αντίθετά του; Γιατί να μην γίνουμε εμείς η διαφορά; Ποιος μας σταματά;

 Τα όρια, όπως και οι φόβοι είναι απλές παραισθήσεις…

 

Γεράσιμος Σιώκος Α4 Λ

 

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 20, 2014 at 10:59 ΠΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: