Η τέχνη είναι διαχρονική..

της Γαβριέλλας Κασάπη, Α4΄Λ

Federico-jovenΠόλεμος, παράνοια, φόνοι και τρομοκρατία. Ζούμε σε μια εποχή που οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας μπορεί στο δευτερόλεπτο να καταρρεύσει….και όχι από εμάς, όχι από τη φύση, αλλά από αυτούς! Αυτούς που παίρνοντας στα χέρια τους ένα όπλο, πιστεύουν πως μπορούν να αφαιρούν ζωές και να ελέγχουν τον κόσμο. Ζούμε σε μια εποχή που πλημμυρίζει από αδικία και κανείς, δυστυχώς, δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.
Σε μια τυχαία αναζήτησή ποιημάτων που έκανα, βρήκα ένα υπέροχο ποίημα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με τίτλο «Φόνος». Το συγκεκριμένο ποίημα με άγγιξε, προκαλώντας μου ανάμεικτα συναισθήματα και με έβαλε σε άπειρες και αλλεπάλληλες σκέψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκτός από ένα λογοτεχνικό αριστούργημα αποτελεί και απόδειξη ότι τέχνη σαν και αυτή είναι διαχρονική.
Έτσι, θα ήθελα να μοιραστώ αυτό το ποίημα με εσάς, ελπίζοντας πως θα σας αρέσει και θα σας συγκινήσει όσο και μένα.
«Φόνος»
(δύο φωνές την αυγή στο Ρίβερσάιντ Ντράιβ)

«Πώς έγινε αυτό;»
«Μια πληγή στο μάγουλο.
Αυτό είναι όλο».
Ένα καρφί που σφίγγει τον μίσχο.
Ένα καρφί που εξερευνά ώσπου βρίσκει
τις ρίζες ενός ουρλιαχτού.

Και η θάλασσα παύει να κινείται.
«Πώς έγινε, πώς;»
«Έτσι».
«Θεέ μου! Έτσι;»
«Ναι.
Η καρδιά βγήκε μόνη της».
«Βοήθεια, βοηθείστε με!»

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 22, 2015 at 7:54 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: