Φθινόπωρο

Η Φιλόσοφος

της Γαβριέλλας Κασάπη

Κοιτάζω ψηλά το γαλανό ουρανόindex
Το γαλανό ουρανό που είναι τόσο καθαρός
Τόσο καθαρός που μοιάζει σα να μπορώ να δω όλο το γαλαξία από εδώ
Μα ξαφνικά όλα αλλάζουν
Ο ουρανός σκοτείνιασε
Τα σύννεφα ήρθαν
Και η πρώτη κρυστάλλινη στάλα βροχής έπεσε στο πρόσωπό μου
Ο ουρανός έκλεγε
Έκλεγε και δεν ήξερα το γιατί
Γιατί ήταν στενοχωρημένος
Μήπως τσακώθηκε ο ήλιος και το φεγγάρι
Ή μήπως τα σύννεφα μάλωναν
Ή μήπως τα καταπράσινα φύλλα κορόιδευαν τα πορτοκαλοκόκκινα
Ίσως αν σταματούσα το χρόνο έβρισκα την απάντηση
Την απάντηση σε όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα
Προς το παρόν όμως θα ήθελα να έλεγχα την ταχύτητα της κάθε σταγόνας
Της κάθε σταγόνας που γεννιέται από τα θλιμμένα μάτια του κάθε σύννεφου
Και πέφτει στη γη
Πέφτει στη γη και χάρη σε αυτή γεννιέται ένα λουλούδι μαγικό
Ένα λουλούδι λαμπερό
Που γιατρεύει τη λύπη
Γιατρεύει τη λύπη και φέρνει τη χαρά
Και έτσι ο ήλιος βγαίνει
Και ο κόσμος λάμπει ξανά

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 26, 2015 at 7:45 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: