Ενδοσχολική βία

thΣχολικός εκφοβισμός είναι η άσκηση βίας, σωματικής, λεκτικής ή ψυχολογικής, από ένα μαθητή σε κάποιο συμμαθητή του και η γενικότερη παραβίαση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Παρότι η σωματική βία είναι η πιο εμφανής και δακτυλοδεικτούμενη μέσα στο σχολικό χώρο, η ψυχολογική βία που ασκείται είναι εξίσου ή και ακόμα πιο σοβαρή. Βασικό ρόλο στην εκδήλωση τέτοιων φαινομένων αλλά και στην αποτροπή τους παίζει το ίδιο το σχολείο και γι΄ αυτό είναι σημαντικό να εξετάσουμε τις αδυναμίες αλλά και τις υποχρεώσεις του για την αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας.
Τα μειονεκτήματα του ελληνικού σχολείου είναι εμφανή εδώ και πολλά χρόνια. Αυτά συμβάλλουν αρκετά στην εκδήλωση φαινομένων ενδοσχολικής βίας. Πρόκειται κυρίως για την παρέκκλιση του εκπαιδευτικού συστήματος από τον πραγματικό ρόλο του που είναι η κοινωνικοποίηση και η ομαλή ένταξη των μαθητών στο κοινωνικό σύνολο. Πλέον, κύριο μέλημα του σχολείου είναι η προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις, αδιαφορώντας για την καλλιέργεια ήθους και αξιών όπως ο σεβασμός, η συνεργατικότητα και η αποδοχή του διαφορετικού. Η ανθρωπιστική πλευρά του σχολείου έχει υποβαθμιστεί και τη θέση της έχει πάρει η τεχνοκρατική εκπαίδευση. Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας του εκπαιδευτικού συστήματος προκαλεί τριβές μεταξύ των μαθητών οι οποίες εκδηλώνονται με διάφορους, συχνά και βίαιους τρόπους.
Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες που οδηγούν στην έξαρση του σχολικού εκφοβισμού. Η «αποτυχία» ορισμένων μαθητών στο κομμάτι των μαθημάτων και των εξετάσεων μπορεί να τους οδηγούν στην αναζήτηση άλλων τρόπων με τους οποίους μπορούν να αναδειχθούν μέσα στη σχολική κοινότητα. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο μαθητές χαμηλών επιδόσεων να ασκούν βία σε συμμαθητές τους, στα «φυτά» όπως τους αποκαλούν, έτσι ώστε να φανούν ανώτεροι και να κερδίσουν το σεβασμό των υπολοίπων. Εδώ διαφαίνεται και η σημασία που έχει ο ρόλος των εκπαιδευτικών. Ο διορισμός δασκάλων και καθηγητών χωρίς ειδικευμένες γνώσεις, αλλά και η υποβάθμιση του ρόλου του δασκάλου από την πολιτεία με την παροχή μισθών πείνας, είναι παράμετροι που εντείνουν το πρόβλημα της ενδοσχολικής βίας. Δεν είναι λίγοι πλέον οι εκπαιδευτικοί που είτε δε μπορούν είτε δεν ενδιαφέρονται να παρέμβουν σε τέτοια περιστατικά.
Έτσι φτάνουμε στο σημαντικότερο ζητούμενο, που είναι οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του «bullying». Πρωταρχικής σημασίας είναι η αναδόμηση των σχέσεων μεταξύ των εκπαιδευτικών και των μαθητών. Οι πρώτοι είναι πολύ σημαντικό να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις να διακρίνουν και να παρεμβαίνουν σε φαινόμενα ενδοσχολικής βίας. Πρέπει να υποστηρίζουν και να βοηθούν τους αδύναμους -σε οποιοδήποτε τομέα- μαθητές έτσι ώστε αυτοί να μη γίνονται ούτε «θύτες» ούτε «θύματα». Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να μετατρέψουν το μάθημα σε ώρα συνεργασίας και ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, έτσι ώστε να αναδεικνύεται ένα πνεύμα συνεργατικότητας και ομόνοιας.
Από ‘κει και πέρα, είναι αναγκαίες οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα από τη βάση του. Πρέπει επιτέλους ο εξεταστικόκεντρικός του χαρακτήρας που προωθεί τον αθέμιτο ανταγωνισμό και τον ατομικισμό να αλλάξει και να οδηγηθεί προς μια κατεύθυνση πιο φιλική προς τις τέχνες και τον πολιτισμό. Με την οργάνωση μορφωτικών επισκέψεων και πολιτιστικών και εθελοντικών δράσεων, τα παιδιά θα διευρύνουν τους ορίζοντές τους και θα έρθουν σε επαφή με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Έτσι θα μάθουν να σέβονται το διαφορετικό και το αντίθετο και θα απαλλαγούν από προκαταλήψεις και φόβους που ενδέχεται να έχουν.
Το σχολείο υπάρχει για να διαμορφώνει τους μελλοντικούς πολίτες και τους μελλοντικούς κυβερνήτες. Γι΄ αυτό θα πρέπει να στοχεύει στην πνευματική καλλιέργεια των μαθητών και όχι στη στεγνή και απρόσωπη διδασκαλία πληροφοριών.

 

Advertisements
This entry was published on Νοέμβριος 29, 2015 at 7:32 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: