Βαρύτητα

της μαθήτριας Γαβριέλλας Κασάπη (Α΄4 Λ)

ββββΆτομο, ανθρωπότητα, γη, ηλιακό σύστημα, γαλαξίας, σύμπαν. Πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι κατέχουμε προνομιακή θέση σε αυτό το σύμπαν, ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον… μέχρι κάποιος να μας αποδείξει το αντίθετο, μέχρι εμείς να καταλάβουμε πως δεν περιστρέφονται όλα γύρω από εμάς.
Δεν κινείται ο ήλιος γύρω από τη γη, η γη κινείται γύρο από αυτόν. Κι αυτό γιατί χρειαζόμαστε το φως του και τη ζεστασιά του. Ξυπνάμε κάθε πρωί με την ελπίδα πως θα είναι εκεί να μας ζεστάνει, θρεύσει και φωτίσει, γιατί αν δεν ήταν εκεί όλα θα ήταν σκοτεινά και μοναχικά.
Πολλοί πιστεύουν και θα πιστεύουν πως είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά υπάρχουν και αυτοί που βλέπουν τον κόσμου από ένα άλλο μάτι και ξέρουν ή έστω πιστεύουν πως το κέντρο του κόσμου δεν βρίσκεται εδώ.
Εδώ βρίσκεται οτιδήποτε έχουμε ακούσει, οτιδήποτε έχουμε διαβάσει, οτιδήποτε έχουμε μελετήσει, οτιδήποτε έχουμε ανακαλύψει, χιλιάδες έννοιες, πράγματα, άνθρωποι, ψυχές, πνεύματα, όλα όσα ξέρουμε βρίσκονται, βρίσκονταν και θα βρίσκονται εδώ. Κάθε κυνηγός και συλλέκτης, κάθε ήρωας και δειλός, κάθε δημιουργός και καταστροφέας του πολιτισμού, κάθε βασιλιάς και χωρικός, κάθε ζευγάρι ερωτευμένων, κάθε μητέρα και πατέρας, κάθε ελπιδοφόρο παιδί, κάθε εφευρέτης, κάθε εξερευνητής, κάθε ηθικολόγος και διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε διάσημος σούπερ-σταρ, κάθε «υπέρτατη» εξουσία, κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας, έζησε εδώ και θα ζει εδώ … σε έναν κόκκο σκόνης, σκιασμένο σε μια ηλιαχτίδα. Η γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή σε μια γιγαντιαία κοσμική αρένα. Η γη… μία μοναχική κηλίδα, στο μεγαλειώδες χαοτικό σκοτάδι που μας περιβάλλει.
Είμαστε πολλά πνεύματα, ψυχές και έννοιες συγκεντρωμένες σε ένα μέρος, ένα μέρος που αποτελεί κομμάτι αυτού του χάους, αυτής της αρένας.
Νομίζουμε πως είμαστε το επίκεντρο όλων όσων υπάρχουν, αλλά η αλήθεια είναι πως πρέπει να περικυκλώσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν για όσο είναι ακόμα εδώ, γιατί όλα τίθονται υπό αμφισβήτηση… από αυτήν την κουκκίδα θαμπού φωτός. Είμαστε για μία στιγμή όλοι μαζί… ας κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο πραγματικά για λίγο και ας ενώσουμε σκέψη και ψυχή. Ας κρατήσουμε όλους και όλα όσα αγαπάμε κοντά, γιατί είναι αυτά που θα μας κρατάνε πάντα εδώ, πάντα ενωμένους. Είναι η Βαρύτητα, μια δύναμη που μας κρατάει όλους κοντά, όλους αγκαλιά. Σύμπαν, γαλαξίας, ηλιακό σύστημα, γη, ανθρωπότητα, άνθρωπος, εγώ, εσύ…
Η Βαρύτητα είναι μια αξιοθαύμαστη δύναμη την οποία πρέπει να ευγνωμονούμε που μας κρατάει ενωμένους… Να ένα ποίημα λοιπόν για αυτό το μεγαλείο του σύμπαντος.
«Βαρύτητα»
Μια δύναμη τεράστια
Μια αλυσίδα δυνατή
Δύο χέρια στιβαρά
Που μας κρατάνε αγκαλιά

Ένα συναίσθημα γερό
Αγάπη το φωνάζουν
Μα Βαρύτητα απαντά

Ένας κόσμος τόσο δα μικρός
Μέσα σε ένα γαλαξία
Γαλαξία μικροσκοπικό
Που ανήκει σε ένα σύμπαν
Σύμπαν χαοτικό

Μια κουκίδα είσαι ‘συ
Που το μάτι δεν μπορεί να δει
Μα στη θέση σου πάντα
Γιατί σε κρατά εκεί
Μια δύναμη σοφή
Μια δύναμη που υπογράφει ως «Βαρύτητα»

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 24, 2016 at 5:24 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: