Σκέψεις για τη «Φόνισσα» του Αλ. Παπαδιαμάντη

από τη μαθήτρια Σίλια Τσίγκα, Α ΄1 Λ

Στο πλαίσιο του μαθήματος Νεοελληνική Λογοτεχνία Α΄ Λυκείου με υπεύθυνη καθηγήτρια την κα. Σπ. Χαδιάρη, μελετήσαμε αποσπάσματα από το έργο του Αλ. Παπαδιαμάντη «Η Φόνισσα» και προβληματιστήκαμε πάνω σε ποικίλα θέματα. Αναφορικά με το τέλος της Φραγκογιαννούς, κατέγραψα τις ακόλουθες σκέψεις τις οποίες σας παραθέτω.
φόνισσαΤο τέλος της Φραγκογιαννούς λαμβάνει χώρα στη θάλασσα καθώς η ίδια προσπαθούσε να εξομολογηθεί στο εκκλησάκι του Aγίου Σώστη τις αμαρτίες της ενώ την κυνηγούσαν δυο αστυνομικοί. Έτσι, λοιπόν, η γνωστή Φόνισσα τυλίγεται στα κύματα κι αποβιώνει. Ο πνιγμός της συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που δολοφονούσε τα μικρά κορίτσια με αποτέλεσμα να καταστεί σαφές ότι στη ζωή τιμωρούμαστε για τις αμαρτίες μας κι ανταμειβόμαστε αναλόγως για τις καλές πράξεις μας, αντίστοιχα. Επίσης, οι τελευταίες λέξεις της Φραγκογιαννούς «Να το προικιό μου» εκφράζουν ένα δυνατό παράπονο, τη διαμαρτυρία και την άμετρη πίκρα για τις αδικίες που υπέστη. Τέλος, με σκοπό την αληθινή μετάνοια, η Χαδούλα πνίγεται ανάμεσα στο δρόμο της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Μάλλον ο Παπαδιαμάντης δεν ήθελε να τη καταδικάσει μη θεωρώντας τη έναν κοινό εγκληματία αλλά ένα βασανισμένο άνθρωπο που ενέδωσε σε «διαβολικές» πράξεις. Ωστόσο, της έδωσε την ευκαιρία να εξιλεωθεί καθώς οι προσπάθειές της να προσεγγίσει το θεό και να αναγεννηθεί, αποτέλεσαν τον πραγματικό εξαγνισμό της ψυχής της.

Advertisements
This entry was published on Μαρτίου 4, 2016 at 5:53 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: