Σκέψεις γύρω από το έργο του Γρ. Ξενόπουλου «Στέλλα Βιολάντη»

από τη μαθήτρια Φαίη Μαρούδα, Α΄1 Λ

ξξξξξΣκέψεις γύρω από το έργο του Γρ. Ξενόπουλου «Στέλλα Βιολάντη» το οποίο μελετήσαμε στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Υπεύθυνη καθηγήτρια κα. Σπ. Χαδιάρη.

Αποτελεί πραγματικότητα το γεγονός ότι ο Ξενόπουλος θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους εισηγητές της αστικής πεζογραφίας. Σύμφωνα με το κείμενό του , Στέλλα Βιολάντη ο Ξενόπουλος δικαιώνει και υπερασπίζεται τον τίτλο αυτό. Επεκτείνοντας το συλλογισμό μας, θα λέγαμε ότι το διήγημά του είναι γραμμένο στα πλαίσια του αστικού ρεαλισμού, δηλαδή καθρεφτίζει γεγονότα που συνέβαιναν συχνά εκείνη την εποχή (18ος αιώνας) στη Ζάκυνθο . Επιπρόσθετα, θέμα του είναι ο έρωτας και μάλιστα ο έρωτας ανάμεσα σε δύο άτομα από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις κάτι το οποίο εκείνη την εποχή δεν ήταν αποδεκτό. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα αστικό κέντρο και αναφέρεται στον τρόπο ζωής των ανθρώπων της εποχής. Είναι χρήσιμο να τονιστεί επίσης, ότι η οικογένεια ήταν ανδροκρατούμενη και πατριαρχική, ο πατέρας αποφάσιζε για όλα στην οικογένεια και οι γυναίκες υποτάσσονταν στη βούλησή του! Ο πατέρας ήταν ο αρχηγός της οικογένειας και φρόντιζε για τη ζωή των υπολοίπων μελών της υπολογίζοντας το συμφέρον του και το καλό της οικογένειας. Προσπαθούσε να έχει μια καλή εικόνα στην κοινωνία ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση. Διαβάζοντας, λοιπόν, αυτό το απόσπασμα, αβίαστα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι στο θεατρικό αυτό έργο ο συγγραφέας αποκαλύπτει όλα τα στοιχεία της αστικής πεζογραφίας. Η Στέλλα που ανήκει σε μια υψηλή κοινωνική τάξη είναι ερωτευμένη με έναν άνδρα που σύμφωνα με τον πατέρα της είναι κατώτερου επιπέδου και αταίριαστος με την κόρη του. Έτσι, κλειδώνει την κόρη του στην σοφίτα του σπιτιού επιδιώκοντας να την τιμωρήσει. Η Στέλλα, όμως, δεν το βάζει κάτω και αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον πατέρα της.
Ελάχιστοι θα μπορούσαν να αρνηθούν ότι η Στέλλα Βιολάντη είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη θάρρος και ελπίδες για μια ευτυχισμένη ζωή. Φαίνεται υποταγμένη στους γονείς της, αλλά η αγάπη της για τον άνδρα που επιθυμεί έχουν ως αποτέλεσμα την απόφασή της να επαναστατήσει και να αντισταθεί στην αυταρχικότητα των γονιών της επιδιώκοντας την πραγματική ευτυχία. Είναι, λοιπόν, πια έτοιμη να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε εμπόδιο συναντήσει στο δρόμο για την ευτυχία της και δεν φοβάται ούτε τον πατέρα της ούτε το θάνατο, αφού έτσι και αλλιώς ευτυχισμένη ζωή δεν είχε όποτε δεν είχε λόγο και να ζει!
Στο απόσπασμα, οι σχέσεις μεταξύ της κόρης και των γονιών είναι τυπικές και δύσκολα τα μέλη της οικογένειας εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους. Ο καθένας είναι κλεισμένος στο δικό του μικρόκοσμο από τον οποίο αρνείται να βγει. Πιο συγκεκριμένα, η σχέση της Στέλλας με τον πατέρα της είναι τελείως τυπική. Ο πατέρας παίρνει τις αποφάσεις για εκείνη χωρίς να ενδιαφέρεται για την δική της άποψη. Επιπλέον, οι συζητήσεις ή η επαφή μεταξύ τους αποτελούν σπάνιο φαινόμενο αφού ο πατέρας προτιμά να στέλνει την γυναίκα του να ανακοινώνει τις αποφάσεις του στην κόρη του, ενώ εκείνος αδιαφορεί και προσπαθεί μόνο να διατηρεί την εικόνα του στην »μικρή» αυτή κοινωνία. Οι σχέσεις της κόρης και της μητέρας δεν είναι το ίδιο τυπικές με αυτές του πατέρα. Η Στέλλα έχει περισσότερο θάρρος απέναντι στην μητέρα της και μέσω εκείνης προσπαθεί να »πολεμήσει» τον πατέρα της. Οι δυο γυναίκες εκδηλώνουν τα αισθήματά τους ευκολότερα η μια στην άλλη και έτσι κάνουν ευκολότερα συζητήσεις. Παρ’ όλα αυτά η μητέρα διατηρεί τον αυταρχισμό και την αυστηρότητα του ανδρός της και προσπαθεί να επιβάλλει την γνώμη της. Μπορούμε να συμπεράνουμε, λοιπόν, ότι και οι δύο γονείς είναι αυταρχικοί με ισχυρή προσωπικότητα και προσπαθούν να ελέγχουν και να ορίζουν τη ζωή της κόρης τους, δηλαδή ακριβώς ό,τι συνέβαινε στις περισσότερες οικογένειες εκείνης της εποχής.
Αβίαστα, λοιπόν, συνάγεται το συμπέρασμα ότι στη σημερινή εποχή οι οικογένειες χαρακτηρίζονται πιο πολιτισμένες και δημοκρατικές. Ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας υπάρχει έμπρακτη αγάπη και όλοι εκδηλώνουν ελεύθερα τα συναισθήματα και τις ιδέες τους καθώς όλα τα μέλη της οικογένειας είναι πρόθυμα για συζήτηση. Οι γονείς δεν ορίζουν την τύχη των παιδιών τους παρά μόνο αναφέρουν την άποψή τους χωρίς, όμως, να την επιβάλλουν. Λύνουν τις διαφορές τους με συζήτηση και γενικώς ανάμεσα σε όλα τα μέλη της οικογένειας υπάρχει ισότητα. Ο άνδρας δεν είναι πια ο αρχηγός της οικογένειας και δεν έχει καμία παραπάνω εξουσία! Εύκολα, λοιπόν , οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η οικογένεια της εποχής του αποσπάσματος βρίσκεται στο άλλο άκρο σε σχέση με τη σημερινή πολιτισμένη οικογένεια. Δε μπορούμε, όμως, να πούμε ότι δεν υπήρχε αγάπη ανάμεσα στα μέλη εκείνης της οικογένειας ( της εποχής της Στέλλας Βιολάντη). Το μόνο σίγουρο είναι ότι από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα έχουμε κάνει ή θέλουμε να νομίζουμε ότι έχουμε κάνει σημαντικά βήματα δημοκρατικότητας και πολιτισμού.

Advertisements
This entry was published on Μαρτίου 4, 2016 at 7:39 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: