Μία σελίδα από ένα ημερολόγιο…

από τη μαθήτρια Γαβριέλλα Κασάπη, Α΄4 Λ

 

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,index

Ξέρεις πολύ καλά γιατί ξεκίνησα να σου γράφω κι ας μην πάει πολύς καιρός. Έτσι, σήμερα θα σου μιλήσω για την αορατότητα, ή αλλιώς στα αγγλικά (που ξέρεις, τα παίζω στα δάκτυλα) «invisibility». Είδα, λοιπόν, μία ταινία σήμερα και το μόνο που σκέφτομαι είναι αυτό.

Ξέρεις σύμφωνα με τη θεωρία του απείρου, το τίποτα είναι τα πάντα και τα πάντα το τίποτα. Όπως μπορεί, λοιπόν, εύκολα να καταλάβει κανείς, αυτά τα δύο τα χωρίζει μία πολύ λεπτή γραμμή. Όπως και την ορατότητα με την αορατότητα. Αυτά τα δύο βρίσκονται παντού γύρω μας, το ένα ακριβώς δίπλα στο άλλο. Τα ορατά δίπλα στα αόρατα, και το αντίστροφο. Η αορατότητα, λοιπόν, είναι παντού όπως και η ορατότητα. Ξέρεις αυτά τα δύο είναι έννοιες πολύ υποκειμενικές. Το ανθρώπινο μάτι και γενικά ο ανθρώπινος νους εστιάζουν κυρίως στα ορατά (με μια ματιά) πράγματα. Όμως, υπάρχουν άπειρα πράγματα που δε βλέπουμε, όπως για παράδειγμα τα ηχητικά κύματα. Όμως, γιατί η ορατότητα ή η αορατότητα να είναι υποκειμενική; Θα σου πω γιατί! Γιατί μπορεί να μην βλέπουμε κάτι που είναι μπροστά στα μάτια μας, κρυμμένο στο πιο φανερό σημείο ή ακόμα και να μας φωνάζει «Εδώ είμαι!». Αυτό δεν είναι κάτι σπάνιο ή κάτι που μόλις έβγαλα από το μυαλό μου. Αυτό συμβαίνει κάθε μέρα. Για παράδειγμα, βλέπεις κάποιον, νομίζεις πως τον ξέρεις αλλά μέσα του κρύβει κάτι που εσύ ή κανένας άλλος δεν μπορεί να δει. Μπορεί να κρύβει μέσα του μια προσωπικότητα τελείως διαφορετική ή απλά να σου δείχνει αυτό που εσύ θες να δεις. Όμως, η αορατότητα δεν είναι μόνο μία έννοια που μένει μονάχα στη θεωρία. Είναι στιγμές ή ακόμα και ολόκληρη η ζωή μας.

Ξέρεις γιατί μου άρεσε αυτή η ταινία; Γιατί μοιάζει λίγο- πολύ με την ζωή μου. Κάθε μέρα φεύγω από το σπίτι μαζί με την αδερφή μου και οι γονείς μας σχεδόν ξεχνάνε να με χαιρετήσουν. Φτάνω στο σχολείο και το μόνο που μπορώ να νιώσω είναι θυμό και ζήλια γιατί αν και στην πραγματικότητα είμαι ορατή κανείς δεν με βλέπει. Αντιθέτως, την αδερφή μου την έχουν δει πριν φτάσει εκεί. Έχεις νιώσει ποτέ αόρατος; Μπορεί, αλλά μήπως όντως είσαι; Κάθε μέρα κάποια στιγμή κάποιος θα χαιρετήσει έναν που είναι ακριβώς από πίσω μου σαν να μην με βλέπει καν. Σαν να είμαι γυαλί ή κάτι τέτοιο. Το θέμα όμως είναι ότι εγώ με βλέπω και ξέρω ότι υπάρχω. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν ισχύει για τους υπόλοιπους. Όμως, τι θα γινόταν αν αυτό άλλαζε, αν μπορούσε να αλλάξει; Όπως φαίνεται ο προορισμός μου είναι να είμαι αόρατη. Αλλά όπως είπα … η αορατότητα απέχει μόλις λίγα χιλιοστά από την ορατότητα!

Αγαπητό μου Ημερολόγιο, θα κάνω το τίποτα άπειρο…

Advertisements
This entry was published on Απρίλιος 4, 2016 at 8:53 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.
Αρέσει σε %d bloggers: