Ο Όλεθρος Του Πολέμου

από το μαθητή Μιχάλη Σαρρή, Α4΄Λ

Και όπως το μαύρο πέπλο το πλατύ

Στο κάμπο είχε απλωθεί

Μια φωτίτσα  στη σιγή

Κάπου εκεί ένα παιδί

Από πίσω ακολουθεί σαν μια ψυχή

Του θανάτου  το μονοπάτι να διαβεί

Ανθρώποι κάθε λογής

Στοιχεία συλλογής

Του κενού η λατρεία

Σα ποιητική αδεία

Και το φεγγάρι στον έναστρο ουρανό

Τα παράπονά του κάνει που θα γίνει πορφυρό

Η φύση λυπάται , κλαίει

Τη δύσμοιρη τους μοίρα ένα αηδόνι λέει

Ορμάνε πάνω τους τα ξίφη σαν ακράτητα σκυλιά

Ήρωες έζησαν δεν θα πάνε στη θηλιά

Αγωνίστηκαν με θάρρος, με τόλμη

Για την ελευθερία επολεμήσαν όλοι

Και ένας στρατιώτης ξεψυχά

Σκληρή βαστά καρδιά

Πριν αφήσει τη τελευταία του πνοή

Βλέπει το τραύμα το βαθύ, μια σφαίρα ασημί

Και για τελευταία φορά λέει

Άραγε Τις Πταίει;;

Και απ’ τη σιγή στη ταραχή

Το βουνό είναι τραχύ

Εδώ το αίμα τους θα στάζει

Εδώ ο αυγερινός θα  βαριαναστενάζει…

 

Advertisements
This entry was published on Δεκέμβριος 7, 2016 at 7:51 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: