Η τραγικότητα στο πρόσωπο της Φόνισσας..

από τους μαθητές Φίλιππο Κούμπαρη και Φώτη Βουτσά, Α2′ Λ

Η Φραγκογιαννού είναι μία κατατρεγμένη γυναίκα που έχει βιώσει πολλές δυσκολίες στη ζωή της και έχει νιώσει τον κοινωνικό ρατσισμό. Πιο συγκεκριμένα, σε όλη της τη ζωή υπηρετούσε κάποιον, είτε αυτός ήταν οι γονείς της, είτε ήταν ο άντρας της ή τα παιδιά της ή τα εγγόνια της. Ζούσε ως δούλα των άλλων. Δεν ένιωσε ποτέ τη χαρά, την ευτυχία, την αγάπη, τη θαλπωρή. Για το λόγο αυτό πιστεύει ότι είναι έγκλημα να αφήνει τα παιδιά που γεννιούνται κορίτσια, να ζουν, γιατί κακοπαθαίνουν και δε ζουν ευτυχισμένα. Έτσι, προσπαθεί με το φόνο- πόσο αντιφατικό φαίνεται αυτό- να σώσει κάθε άλλο θηλυκό που βρίσκεται αβοήθητο και θα έχει την ίδια μοίρα με εκείνη. Η σωτηρία των κοριτσιών έρχεται- όπως πιστεύει η Φραγκογιαννού-  μέσα από τον θάνατό τους.  Γι΄ αυτό  διαπράττει μια σειρά από φόνους μικρών κοριτσιών γιατί νιώθει ότι με αυτόν τον τρόπο τα απαλλάσσει, όπως και τις μητέρες τους, από μια βασανιστική ζωή σαν την δική της. Νιώθει, έτσι, πως διαπράττει κοινωνικό καλό. Αποτελεί, λοιπόν, ένα τραγικό πρόσωπο, αφού γίνεται θύτης για να προλάβει να μην γίνουν θύματα της μοίρας τους τα θύματά της.

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 8, 2017 at 9:52 ΜΜ and is filed under Λογοτεχνία. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: