Χωρίς τίτλο

Γιατί η ποίηση είναι η ίδια μας η ύπαρξη..

από την μαθήτρια Γαβριέλλα Κασάπη, Β3’ Λ

 

Αχ εσύ!

Εσύ που κατοικία έχεις αλλάξει

Στο απέραντο γαλάζιο έχεις μετοικήσει

Και δίπλα στον ήλιο έχεις εγκατασταθεί

Εσύ λοιπόν

Φίλη του φεγγαριού

Και αδερφή του φωτεινότερου αστεριού

Ναι εσύ!

Γιατί δεν μας επισκέπτεσαι πια;

Άνοιξε τα φτερά σου έστω μια φορά

Μη φοβάσαι!

Θα ‘μαι και εγώ εκεί

Να σε βοηθώ κάθε στιγμή

Πέτα λοιπόν

Ταξίδεψε με τον άνεμο

Και χρωμάτισε το όνειρό μου

Που για πολύ καιρό είναι σκοτεινό

 

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 31, 2017 at 9:36 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: