Η αντίδραση της Ρήνης στο έργο «Η τιμή και το χρήμα», όπως τη φανταστήκαμε..

από τη μαθήτρια Χρύσα Παζαΐτη Α2’ Λ

Η μαθήτρια Χρύσα Παζαΐτη φαντάζεται το τέλος της ιστορίας στο έργο του Κ. Θεοτόκη «Η τιμή και το χρήμα» και μας το παρουσιάζει.

Χτυπάει η πόρτα και η Ρήνη τρέχει να ανοίξει. Αντικρίζοντας τον αγαπημένο της στο κατώφλι με ένα τεράστιο χαμόγελο ως τα αυτιά, ασυνείδητα, του ανταπέδωσε το χαμόγελο. Αχ! Πόσο χαιρόταν να τον βλέπει έτσι, τα μάτια του έλαμπαν και αυτό το αστραφτερό χαμόγελο… αυτό το χαμόγελο πάντα της έφτιαχνε τη μέρα. Τον τελευταίο καιρό όμως ήταν απόμακρος και φαινόταν προβληματισμένος συνεχώς. Και αν δεν προσπάθησε η καημένη η Ρήνη να του φτιάξει τη διάθεση… τίποτα, κάθε προσπάθειά της να τον πλησιάσει και να μάθει τι τον βασάνιζε ήταν μάταιη. ‘’Καλά είμαι, δεν έχω κάτι’’, ‘’΄Είχα απλά μια δύσκολη μέρα’’, ‘’Απλά πονάει το κεφάλι μου’’ απαντούσε ο Αντρέας.

-Ρήνη, Ρήνη, ω γλυκιά μου Ρήνη δεν θα το πιστέψεις!

-Τι έγινε; Πολύ ενθουσιασμένο σε βρίσκω.

-Η σιόρα Επιστήμη επιτέλους συμφώνησε να δώσει τα τάλαρα!

-Τι; Πώς;

Ο Αντρέας της εξιστόρησε τα γεγονόταν που συνέβησαν νωρίτερα, περήφανος για το κατόρθωμά του.

Το πρόσωπο της Ρήνης σκοτείνιασε και το χαμόγελό της είχε σβηστεί, τώρα πάλευε με όλη της τη δύναμη να μην αφήσει τα δάκρυα, που είχαν μαζευτεί στην άκρη των όμορφων ματιών της, να κυλίσουν στα ροδαλά μάγουλά της.

Ένιωσε τον κόσμο της να καταστρέφεται, έτρεμε ολόκληρη και ένιωθε τα γόνατά της να μην είναι αρκετά δυνατά να την κρατήσουν. Κοίταξε πονεμένη τα αδέρφια της. Ήξερε πολύ καλά ότι υπήρχε λόγος που η μητέρα της δεν είχε συμφωνήσει να δώσει τα τάλαρα από την αρχή, και τώρα εξαιτίας της ετίθετο σε κίνδυνο το μέλλον της υπόλοιπης οικογένειάς της. Όχι, δεν μπορούσε να το κάνει αυτό.

-Γιατί δεν χαίρεσαι;

Η ερώτηση του Αντρέα τη διέκοψε από το συλλογισμό της και το βλέμμα της στράφηκε προς αυτόν, που τώρα την κοιτούσε με απορία. ‘’Πώς μπορεί να με ρωτάει κάτι τέτοιο έπειτα από αυτά που συνέβησαν;’’ αναρωτήθηκε. Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, τα γλυκά μάτια που πάντα την ηρεμούσαν και την έκαναν να νιώθει τόσα υπέροχα συναισθήματα, αυτή τη φορά της φάνηκε ξένος, δεν τον αναγνώρισε. ‘’Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα’’ συλλογίστηκε ‘’Είναι ένας άγνωστος’’. Για πρώτη φορά μπορούσε να τον κοιτάξει και να μην νιώθει αγάπη, αλλά πόνο, προδοσία, απογοήτευση. Την είχε προδώσει, την είχε απογοητεύσει, επέλεξε τα τάλαρα πάνω από την αγάπη τους. Μια αγάπη που η Ρήνη πίστευε ήταν αρκετά δυνατή για να τους δώσει δύναμη να ξεπεράσουν τα πάντα, κάθε δυσκολία αρκεί να είναι μαζί. Αλλά από ό,τι φαίνεται έκανε λάθος. Την πλήγωσε το άτομο που εμπιστευόταν περισσότερο και είχε ρισκάρει τόσα πολλά για να είναι μαζί. ‘’Τουλάχιστον βγήκε και κάτι καλό από αυτό… ‘’ πέρασε σαν σκέψη από το μυαλό της και γέλασε ‘’…έμαθα ποιοι αξίζουν’’. Το είχε πάρει απόφαση. Δεν χρειαζόταν και δεν ήθελε πλέον τον Αντρέα, θα τα κατάφερνε μόνη της.

Advertisements
This entry was published on Φεβρουαρίου 15, 2017 at 10:35 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα,Λογοτεχνία. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: