Η τεχνοτροπία του Παπαδιαμάντη στη «Φόνισσα»

από τη μαθήτρια Ευαγγελία Θωμά, Α2΄Λ

Χαρακτηριστικό της παπαδιαμαντικής τεχνοτροπίας αποτελεί η περιγραφή. Η περιγραφή, ως κύριο γνώρισμα της τεχνικής που υιοθετεί ο συγγραφέας, γίνεται αισθητή σε πολλά σημεία του έργου. Εμείς, ενδεικτικά, θα εστιάσουμε στην περιγραφή της Φραγκογιαννούς και του σπιτιού της. Στην αρχή του πρώτου αποσπάσματος του κειμένου (Βλ. Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Β΄ Τεύχος), διακρίνουμε την σκηνή στην οποία η Χαδούλα βρίσκεται στο σπίτι και προσέχει την εγγονή της. Η ίδια αδυνατεί να κοιμηθεί, και όσο κινείται στο χώρο του σπιτιού, οι αναγνώστες αντλούν πληροφορίες- μέσω των περιγραφών που επιλέγει να παρουσιάσει ο συγγραφέας-  αναφορικά με τις  δραματικές εμπειρίες της Φραγκογιαννούς από το παρελθόν, αλλά και  σκέψεις της όσον αφορά τη θέση της γυναίκας  εκείνης της εποχής.

Φαίνεται, λοιπόν, από τις αναδρομές στο παρελθόν, ότι η ίδια δεν είχε ούτε ευχάριστα παιδικά χρόνια, αλλά ούτε και όμορφη ενήλικη ζωή. Λόγω των στερεοτύπων που είχε η κοινωνία για τα κορίτσια, ο μόνος ρόλος που κατείχε η  Χαδούλα στην οικογένειά της, αλλά και αργότερα στην σχέση της με τον άντρα της ήταν να είναι «σκλάβα» και «υπηρέτρια». Στην συνέχεια ο Παπαδιαμάντης  αναφέρει χαρακτηριστικά ότι έγινε δουλα των τέκνων της και όταν αυτά απέκτησαν δικά τους τέκνα έγινε δουλεύτρα των εγγονών της. Η ζωή, λοιπόν, ενός κοριτσιού εκείνης της εποχής σύμφωνα με την γριά Χαδούλα ήταν να υπηρετεί κάποιον άλλον για όλη της τη ζωή. Βλέποντας, λοιπόν, τη ζωή της να ξαναπαίρνει ζωή μέσα από την εγγονή της περιγράφονται τα συναισθήματα πίκρας που νιώθει για τα καταδικασμένα χρόνια που θα περάσει το κοριτσάκι. Η επιμονή του Παπαδιαμάντη στην εξωτερική, αλλά και την εσωτερική περιγραφή της Φραγκογιαννούς, αποκαλύπτει την εικόνα της και τον ψυχισμό της.

Εκτός από την αναλυτική περιγραφή προσώπων, ο συγγραφέα επιμένει και στην αναλυτική περιγραφή τόπων, όπως το σπίτι της Φόνισσας. Για το σπίτι ο συγγραφέας αναφέρει ότι περιείχε «λίγα και πενιχρά» έπιπλα που όσο νύχτωνε αποκαλύπτονταν  καλύτερα στο χώρο. Αναφέρει επίσης, ότι τα ξύλα του τζακιού σπανίως έκαναν κάποιο θόρυβο- θέλοντας να δείξει τη μοναξιά ή καλύτερα την ερημιά  που κυριαρχούσαν.

Συμπερασματικά, ο συγγραφέας επιλέγει να χρησιμοποιήσει την τεχνική της περιγραφής σε αρκετά σημεία θέλοντας να εστιάσει και να εμβαθύνει σε θέματα που τον ενδιαφέρουν. Οι αναλυτικές περιγραφές του, προσδίδουν ζωντάνια και παραστατικότητα σε πρόσωπα και πράγματα, ενώ βοηθούν τους αναγνώστες να κατανοήσουν τον ψυχικό κόσμο μιας αρκετά ταλαιπωρημένης γυναίκας που λόγω των βιωμάτων της είχε διαμορφώσει συγκεκριμένες απόψεις για τη ζωή. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι μέσω των περιγραφών οδηγούμαστε σε κάποια βασικά συμπεράσματα για τη σκληρή και απάνθρωπη ζωή της Χαδούλας, μία ζωή γεμάτα «πρέπει» και όχι «θέλω» και γεμάτα κανόνες αντί για χαρές και ελευθερίες.

Advertisements
This entry was published on Φεβρουαρίου 15, 2017 at 10:41 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα,Λογοτεχνία. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: