Εξομολόγηση

από το μαθητή Μιχάλη Σαρρή, Β2′ Λ

ωωωωω

Σε παρακαλώ, κοίταξέ με!! Μίλα μου. Μη φεύγεις. Μη μου γυρίζεις τη πλάτη. Εγώ είμαι η πιστή σου φίλη. Αυτή που το μισό χρόνο αποστρέφεσαι και αγνοείς πάντα όμως γυρίζοντας στην αγκαλιά της. Κι εκείνη πάντα σε δέχεται πίσω. Μήπως είσαι θυμωμένος;; Τη τελευταία φορά σου πήρα το ρολόι. Ελπίζω να μη μου κρατάς κακία. Κάπου στα βάθη μου θα είναι. Μια μέρα ίσως να το βρεις. Μέχρι τότε θα κρατήσει συντροφιά σε ένα αθώο παιδί που κατέληξε στην άβυσσο χωρίς ποτέ να φταίει. Και ας ήταν τουλάχιστον το τελευταίο. Την τελευταία φορά που με επισκέφτηκες ήσουν έξω φρενών μαζί μου κατηγορώντας με για την απώλεια τόσο πολλών αθώων ψυχών. Έφυγες μουρμουρίζοντας αυτό που άκουσες από ένα κοχύλι. Και πάλι «ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς».  Δεν έφταιγα δεν μίλησα. Ή μάλλον έφταιγα επειδή δεν μίλησα. Όλοι μας για την απάθειά μας φταίμε. Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς. Αυτοί φρίκη και εμείς φρίκη. Και κάπου παραφυλάει ο τελευταίος επιζών που με λύκου δόντι και λιονταριού προβιά είναι έτοιμος να σπείρει τον όλεθρο στο διάβα του. Δυστυχώς ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις. Παρασύρει σπίτια, πόλεις έως τις αξίες, την ανθρωπιά και την ανθρώπινη ζωή. Μια ανθρώπινη ζωή, ένα εύθραυστο γυάλινο όνειρο που μπορείς μόνο να το ψιθυρίσεις ειδάλλως θα χαθεί. Ένα παιδί είναι έξω απ’ το σπίτι σου και κανείς δεν του έδωσε σημασία. Ξέχασε τα αυτά όμως τώρα ή μάλλον μη τα ξεχάσεις κράτησε τα σε ένα κέλυφος, σε ένα κουκούλι από ατόφιο μετάξι στο βάθος του μυαλού σου. Κι εσύ σαν ψευτοεπαναστάτης, ένας αείμνηστος προστάτης φύλαξε τα. Επειδή εσύ και κάθε άλλος, εσείς είστε που έχετε παραλάβει τη σκυτάλη. Εσείς που οφείλετε να ορθώσετε περήφανα το ανάστημά σας προς τον πόλεμο και τις αδικίες. Ο αγνός ιδεαλισμός και η ανιδιοτέλεια που σας διέπουν είναι αυτά που μας επιτρέπουν να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε για έναν κόσμο ειρηνικό όπου η κυριαρχία του υλικού ευδαιμονισμού και του κοντόφθαλμου συμφέροντος θα είναι παλιές αναμνήσεις που θα έχουν αντικατασταθεί από επίδειξη ανθρωπισμού. Περίμενε. Όσο πρέπει να περιμένεις. Κάνε ένα διάλλειμα από την μονοτονία της καθημερινότητας. Αποστασιοποιήσου λίγο απ’ τη μάζα. Μες στη πολύ συνάφεια του κόσμου χάνεις τις ωραιότερες στιγμές. Θυμήσου όλες τις στιγμές που περάσαμε μαζί. Τότε που σου ετοίμαζα τις αμμουδιές μου για τα μεγαλοπρεπή έργα σου. Που σου χάριζα τα κύματα μου για να δοκιμάσεις τα όρια σου. Τότε που σου μοίραζα απλόχερα στιγμές για να συναντήσεις το στοιχείο σου και την ευκαιρία να γευτείς τη γλύκα του θανάτου χωρίς βέβαια να πεθάνεις. Να μπεις στη θέση του παιδιού που αυτή τη στιγμή με την ετοιμόρροπη σχεδία, με τους 50 ανέμους να χτυπούν αλύπητα το πρόσωπό του, προσπαθεί να διαβεί την φουρτουνιασμένη πλευρά μου.  Όταν μεγάλωσες, ερχόσουν περισσότερο και μου άνοιγες τη καρδιά σου. Είτε έβρεχες τις παραλίες μου με τα καυτά δάκρυά σου είτε έγραφες τα μυστικά σου ,τις ενδόμυχες επιθυμίες σου, στους αφρούς των κυμάτων μου. Κάπου αν ψάξεις θα βρεις μια πέτρα με το όνομα σου. Αν ταξιδέψεις θα βρεις ένα απ’ τα χάρτινα καραβάκια σου που πλέει με ένα καβούρι για πλήρωμα και τ’ αγεράκι για οδηγό με μόνο ένα σκοπό. Με το άλλοθι του, την αποστολή του. Να βρουν αυτό που ανήκει σε όλο τον κόσμο. Αυτό που χάθηκε στις πολλές κινήσεις, στο πολύ «εγώ». Κάτι τόσο εύκολο να βρεθεί. Αρκεί να πάρεις την ευκαιρία και να ψάξεις για χαμένους θησαυρούς κι μαργαριτάρια. Την ελευθερία που αξίζει σε όλους ανεξαιρέτως. Την αγάπη. Την ειλικρίνεια. Και όχι μόνο. Που;; Στις καρδιές των ανθρώπων. Μέρος που όλο και σβήνεται απ το χάρτη. Αλλά αντιθέτως επικρατεί ενός κενού η λατρεία. Μια ποιητική αδεία.  Σε παρακαλώ γύρνα πίσω γιατί απαρνούμενος εμένα ξεχνάς την ίδια τη ζωή. Τη ζωή με τις καλές και τις κακές στιγμές, με την ηρεμία και το θυμό, που με τη δικιά της παλίρροια ξεθωριάζει τις μνήμες των ανθρώπων. Μαζί και τα λάθη και τις απάνθρωπες πράξεις τους.  Αλλά κάποια πράγματα μένουν χαραγμένα για πάντα στις μνήμη τους. Όσο και αν αλλάξουν οι ρυθμοί της ζωής, όσο χλωμές και αν μπορεί να φαίνονται οι καταστάσεις, πάντα ξεπροβάλλουν μέσα από το σκοτάδι αυτές οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα, αυτά τα στοιχεία που σαν δαίμονες τριγυρίζουν μέσα σου. Κάτι δαίμονες που όταν κοιτάς δεν φαίνονται. Κάτι δαίμονες που το όνομά τους δεν προφέρεται. Αυτά τα στοιχεία που πάνε κόντρα σε κάθε λογική και σε κάθε κατεστημένο. Κινητήριος δύναμη η αγάπη. Στη σημερινή εποχή φαίνεται ότι στα λεξικά η πιο σκονισμένη σελίδα είναι αυτή με τη λέξη «αγαπώ». Λέξη που στη πάροδο του χρόνου όλο και πιο δύσκολα εκφέρεται από τους ανθρώπους, τουλάχιστον με το πραγματικό νόημα της. Η λέξη χάθηκε την ημέρα που κοιτάξαμε εμάς. Και ναι εδώ μπορεί κανείς να γίνει ρατσιστής. Όχι για αυτούς με το μαύρο χρώμα αλλά με τη μαύρη καρδιά. Γιατί για να ζεις όμως πρέπει να αγαπάς. Πρέπει να αγαπάς με όλη σου τη ψυχή και τη δύναμη. Γιατί αν η αγάπη είναι ανάμνηση τότε το συναίσθημα αλλά και η ζωή μια μνήμη. Για αυτό μην αγνοείς αυτούς που σε αγαπάνε και νοιάζονται για σένα. Και να αγαπάς και να νοιάζεσαι για αυτούς που αγνοούν την ύπαρξή σου. Επειδή μια μέρα ίσως ξυπνήσεις και συνειδητοποιήσεις ότι έχασες το φεγγάρι ενώ μέτραγες τα άστρα…

 

Με αγάπη,

η φίλη σου,

θάλασσα

Advertisements
This entry was published on Ιανουαρίου 14, 2018 at 9:54 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: