‘Ενα διαφορετικό τέλος για τη Στέλλα..

Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη Στέλλα Βιολάντη και τον πατέρα της. Υπεύθυνη καθηγήτρια, Σπ. Χαδιάρη, Φιλόλογος

index

από το μαθητή Βασίλη Ζώτο, Α2’ Λ

Ο πατέρα της Στέλλας  μπαίνει στο σπίτι και η κούραση στο πρόσωπό του είναι εμφανής.

  • Μπα! Ποιος θα μου το έλεγε πως θα ξαναματαδώ την κόρη μου.
  • Πατέρα, κόπιασε μια στιγμή, θέλω να μιλήσουμε.
  • Αν είναι να ξαναναφερθούμε σ’ αυτόν τον τεμπέλη απένταρο Χρηστάκη, να μου λείπει! Έχω πολλές δουλειές να κάνω.
  • Σε παρακαλώ, πατέρα, μια τελευταία φορά και δεν θα σε ξαναενοχλήσω
  • Νομίζω πως είπα όχι!
  • Πατέρα συλλογίσου, μια κουβέντα μόνο.
  • Για πρόσεχε τα λόγια σου νεαρά!
  • Πατέρα παρακαλώ.
  • Άντε καλά, έχε χάρη που είμαι στις καλές μου. Έχεις πέντε λεπτά.
  • Ευχαριστώ.
  • Άντε ξεκίνα, μην είσαι αργόσχολη.
  • Λοιπόν, το ξέρω ότι θέλετε να με παντρέψετε με κάποιον ισάξιό μας. Κάποιον με πολλά λεφτά. Με πολλά κομμάτια γης. Μα τι να τα κάνω όλα αυτά εγώ, πατέρα, αφού θα ζω δυστυχισμένη μ’ ένα ξένο! Τι να κάνω τα πλούτη και την ευπορία ενώ η χαρά και η ευδαιμονία θα απουσιάζουν απ’ τη ζωή μου; Πώς θα χαρώ τα νιάτα μου και την ύστερη οικογένειά μου όταν το στεφάνι μου, θα μου πέφτει βαρύ αφού με το ζόρι μου το φόρεσαν άλλοι; Τι θα με ωφελήσει εμένα το χρυσό στεφάνι αφού μόνο βάρος της κεφαλής μου θα ’ναι;
  • Κόρη μου για έλα στα λογικά σου και σύνελθε.
  • Πατέρα δεν με καταλαβαίνεις!
  • Νεαρά κατέβασε τον τόνο της φωνή σου, πού είναι το σέβας σου;
  • Όχι! Όχι, όχι, όχι! Δεν τον κατεβάζω! Παρέμεινα νωχελική και άπραγη με κανένα αποτέλεσμα. Τώρα ήρθε η ώρα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Βαρέθηκα αυτή την υποκρισία πια! Εγώ, και μόνο εγώ, ορίζω τον εαυτό μου κύριε Βιολάντη. Το ακούσατε; ΕΓΩ! Να το ακούσει κι όλη η γειτονιά…

 

Η Στέλλα ανοίγει τα παράθυρα φωνάζοντας, ενώ η μητέρα της μπαίνει στην συζήτηση

  • Στέλλα, πάψε και γίναμε βούκινο στην γειτονιά! Μπα που να με φα η θάλασσα, πώς θα ξαναντικρίσω τους γείτονες; Τι ρεζίλια είναι αυτά, καλέ;
  • Αυτό είναι το πρόβλημα μητέρα, αυτό. Σας νοιάζει μόνο ο εαυτός σας και η εικόνα σας στην γειτονιά. Για αυτές τις μικροπρέπειες δεν μ’αφήνετε να ευτυχήσω! Να ζήσω την ζωή μου. Για αυτές τις χαζομάρες με θέλετε δυστυχισμένη.
  • Μα πάψτε κι δυο σας πια. Κάνετε λες και δεν έχουμε κομμάτι πολιτισμού μέσα μας. Δίκιο έχει η μικρή. Χάσαμε την ταπεινότητα. Εμείς φταίμε γυναίκα. Η καχυποψία και το καθώς πρέπειν μας. Βρωμίσαμε πια! Ούτε ευλογία παπά δεν μας καθαρίζει.

 

Η Στέλλα πέφτει στα πόδια του πατέρα της κλαίγοντας

  • Πατέρα μου, θα κάνω ό,τι πεις, μα δώσε με στον Χρηστάκη.
  • Σήκω κόρη μου, για ικέτης δεν κάνεις. Σήκω! Δεν σου αρμόζει τούτη η εικόνα.
  • Σε παρακαλώ κάνε με ευτυχισμένη.
  • Σώπασε κορίτσι μου και για πες μου, καλό παιδί του λόγου του τούτο το παλικάρι;
  • Καλό αν λέει; Μάλαμα!
  • Και τίμιος; Καθαρό κούτελο φέρει;
  • Το πιο αστραφτερό που είδα.
  • Και δεν μου λες, σ’αγαπά;
  • Αν μ’αγαπά; Αυτό μπορώ με σιγουριά να το ισχυριστώ: θα πέθαινε για εμένα!
  • Εεε τότε προς τι όλος ο σαματάς, δικός του είσαι με την δικιά μου ευλογία.
  • Μ’ αλήθεια το λες, πατέρα;
  • Αλήθεια, κι αύριο να έρθει μαζί να μοιραστούμε το δείπνο.
Advertisements
This entry was published on Μαρτίου 9, 2018 at 8:57 ΜΜ and is filed under Αρχική Σελίδα. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: